روش های اتصال تیر و ستون های پیش ساخته به یکدیگر و به فونداسیون چگونه است و کدام روش مناسب تر است؟

اتصالات نقطه کلیدی در سازه های پیش ساخته هستند و به دو روش اصلی اجرا می شوند: روش خشک و روش تر. در روش خشک، از اتصالات مکانیکی مانند پیچ و مهره (بولت) روی صفحات فلزی از پیش تعبیه شده، یا جوش دادن این صفحات استفاده می شود. سرعت اجرای این روش بالا است اما نیاز به دقت در ساخت و نصب دارد. در روش تر، میلگردهای بیرون زده از دو قطعه (ستون به ستون یا ستون به فونداسیون) در هم قرار گرفته و سپس فضای اطراف آنها با گروت (دوغاب سیمانی با مقاومت و روانی بالا) پر می شود. این روش یکپارچگی بیشتری ایجاد کرده و رفتارش شبیه سازه های بتن درجا است. اتصال ستون به فونداسیون معمولاً با صفحه ای فلزی (Base Plate) و بولت های مهار یا میلگردهای انتظار و گروت انجام می شود. اتصال تیر به ستون نیز اغلب از طریق کربل (کنسول بتنی پیش ساخته بیرون زده از ستون) و سپس قرارگیری تیر روی آن و اتصال با روش خشک یا تر صورت می‌گیرد. انتخاب روش به طور کلی به طرح سازه، نیروهای وارده و به ویژه ملاحظات لرزه‌ای بستگی دارد؛ در مناطق زلزله خیز معمولاً اتصالات تر به دلیل شکل پذیری و رفتار قابل اطمینان تر، ارجحیت دارند.